Jak ocenić proporcje twarzy przed zabiegami medycyny estetycznej?

Badając pacjenta, należy porównać szerokość czoła do szerokości górnotwarzowej (zygion-zygion) w celu określenia czy jest ono wąskie czy szerokie. Ponadto, patrząc na pacjenta z profilu, można wyróżnić następujące typy kształtu czoła: płaskie, wypukłe, skośne. Należy zwrócić uwagę na stosunek wysokości czoła od odcinka nosowego i szczękowego. Zmiany kształtu i rozmiaru czaszki, w tym także czoła, mogą występować w niektórych chorobach np. krzywicy (czaszka kwadratowa) lub w zespołach wad wrodzonych tj. zespół Downa czy dysplazja obojczykowo-czaszkowa.

Najczęściej zabiegi medycyny estetycznej czy chirurgii plastycznej skupiają się na określonym fragmencie twarzy. Bardzo często dotyczą one korekcji nosa. I choć w przypadku takiego zabiegu należy przeanalizować rysy całej twarzy, to nie można go wykonać bez analizy nosa sensu stricto zgodnie z którąś z dostępnych metod. Linia harmonii H (skórny punkt pogonion i szczyt wargi górnej) dzieli nos na połowę. Zakłada się, że długość nosa powinna stanowić około 1/3 długości całej twarzy. Trzeba mieć świadomość, że nosy mogą się bardzo różnic – w zależności od rasy czy pochodzenia etnicznego danej osoby. Należy określić kształt grzbietu i końca nosa oraz rozmiary, szerokość i kształt otworów nosowych, a także pozycję przegrody nosa. Otwory nosowe powinny być owalne i symetrycznie położone. Z kolei szerokość podstawy nosa powinna stanowić 70% jego długości. Idealny kąt czołowo-nosowy wynosi 115-130 stopni.

 

U większości osób stosunek wargi górnej do dolnej wynosi 1:1,6. Pionowe proporcje warg określają linie przechodzące przez punkty subnasale, stomion (leżący na styku czerwieni obu warg), menton. W prawidłowych relacjach warga górna stanowi 1/3 a warga dolna 2/3 odległości między punktami subnasale a menton. Należy także zwrócić uwagę na stosunek wargi górnej do brzegów siecznych zębów siecznych górnych – w pozycji spoczynkowej żuchwy lub podczas uśmiechu brzegi sieczne powinny być widoczne w zakresie ok. 2mm. W przypadkach hipotonicznej, skróconej wargi górnej mogą być widoczne całe korony siekaczy górnych. Jeżeli dodatkowo występuje nadmierny pionowy wzrost wyrostka zębodołowego szczęki to widoczne jest również dziąsło-może to stanowić jeden z czynników tzw. gummy smile. Warga dolna powinna pokrywać 1/3 siecznej części powierzchni wargowej koron zębów siecznych górnych.

 

Tutaj największą uwagę zwraca się na schodek wargowy. W przypadku prawidłowego profilu warga dolna jest nieznacznie cofnięta w stosunku do wargi górnej, tworząc umiarkowany ujemny schodek wargowy. Nadmierne cofnięcie wargi dolnej (char. dla wad zgryzu klasy II) – nasilony ujemny schodek wargowy. Doprzednia pozycja wargi dolnej względem górnej (char. dla wad zgryzu klasy III) – dodatni schodek wargowy. Odległość wargi górnej i dolnej od linii estetycznej (linia łącząca skórny punkt pogonion (położony najbardziej doprzednio na krzywiźnie bródki) z koniuszkiem nosa) powinna wynosić odpowiednio około 4 milimetry i około 2 mm.

Analiza powinna także uwzględniać stosunek wargi górnej do nosa określony za pomocą kąta nosowo-wargowego. Zawiera się on pomiędzy linią subnasale-labrale superius a styczną do podstawy nosa subnasale-columella. Średnia wartość tego kąta wynosi 85-120 stopni. Duża wartość kąta wskazuje na nieprawidłowości w budowie nosa lub cofnięcia wargi górnej. Mniejsze wartości kąta występują w protruzji szczękowej.

W profilu estetycznym warga górna i dolna powinny stykać się z linią Steinera (punkt skórny pogonion z punktem w połowie odległości między punktem subnasale a końcem nosa).

 

Istotna jest ocena szerokości bródki jak i jej wysokości (odległości bruzdy wargowo-bródkowej od punktu gnathion). Nadmierna wysokość zmienia pozycje wargi dolnej i może utrudniać zwarcie warg. Kontur bródki rozpatrywany jest w połączeniu z pozycją wargi dolnej i głębokością bruzdy wargowo-bródkowej. Głęboka bruzda wargowo-bródkowa jest charakterystyczna dla hiperaktywności mięśnia bródkowego,. Wypukła, mocno zaakcentowana bródka powoduje bardziej dotylne położenie profilu warg i silniejsze zaakcentowanie bruzdy wargowo-bródkowej.
Wyraźnie zaznaczona bródka towarzyszy doprzedniej rotacji żuchwy. Słabo wyrażona krzywizna bródki jest zaś charakterystyczna dla dotylnego wzrostu żuchwy. Podczas analizy tkanek miękkich bródki należy zwrócić uwagę na zachowanie symetrii względem linii pośrodkowej.

Wysokość bródki mierzona od punktów skórnych stomion do menton wynosi około 40 mm dla kobiet i około 42 mm dla mężczyzn. Tkanki miękkie bródki powinny stanowić gładką harmonijną krzywiznę, a zagłębienie bruzdy bródkowo-wargowej powinno dzielić bródkę na górną jedną trzecią i dolne dwie trzecie wysokości stomion-menton.
Przednio-tylna pozycja bródki określona tą linią jest prawidłowa, gdy bródka leży na linii lub 2 milimetry za lub przed tą linią. 

Stosunek wargi dolnej do bródki określa kąt utworzony przez styczną do wargi dolnej i bródki o wartości 110-130 stopni. Stosunek bródki do płaszczyzny podbródkowej (styczna podbródkowa przechodząca przez punkty skórne menton i zarysu szyi ze styczną do bródki) stanowi kąt o wartości 90-110 stopni.