Prawa pacjenta w medycynie estetycznej – obowiązek informacyjny i świadoma zgoda

 Osoby poddające się zabiegom medycyny estetycznej korzystają z ustawowej ochrony przysługującej pacjentom, niezależnie od tego, czy świadczenie jest finansowane prywatnie. Szczególne znaczenie mają w tym przypadku prawo do informacji, świadoma zgoda na zabieg oraz obowiązek lekarza dotyczący rzetelnego przedstawienia możliwych rezultatów, ryzyka i powikłań. Jakie prawa przysługują pacjentowi medycyny estetycznej i jakie konsekwencje prawne może rodzić ich naruszenie?

adw. Karolina Seidel


Absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz studiów podyplomowych prawa medycznego i bioetyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Członek Okręgowej Izby Adwokackiej w Warszawie. W 2013 roku założyła własną kancelarię pod nazwą Seidel Kancelaria Adwokacka, której siedziba mieści się w Warszawie. Prowadzi procesy cywilne, karne i dyscyplinarne związane z błędami lekarskimi i zaniedbaniami medycznymi na terenie całego kraju. Reprezentuje klientów w postępowaniach mediacyjnych dotyczących medycznych roszczeń odszkodowawczych oraz roszczeń związanych z medycyną estetyczną.

Jakie prawa przysługują pacjentowi korzystającemu z medycyny estetycznej?

Osoba poddająca się medycznemu zabiegowi estetycznemu nie jest wyłącznie klientem korzystającym z odpłatnej usługi. Jeżeli zwraca się o udzielenie świadczenia zdrowotnego albo korzysta z takiego świadczenia udzielanego przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub osobę wykonującą zawód medyczny, ma status pacjenta w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Oznacza to, że przysługuje jej ustawowy katalog praw pacjenta, a obowiązek ich przestrzegania spoczywa m.in. na podmiotach udzielających świadczeń zdrowotnych oraz osobach wykonujących zawody medyczne. Prywatne finansowanie zabiegu i jego komercyjny charakter nie wyłączają tej ochrony.

Do praw mających szczególne znaczenie w obszarze medycyny estetycznej należą przede wszystkim: prawo do świadczeń odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej, prawo do świadczeń udzielanych z należytą starannością, a także prawo do informacji, prawo do świadomego wyrażenia zgody, prawo do poszanowania intymności i godności, prawo do zachowania tajemnicy oraz prawo dostępu do dokumentacji medycznej. Ustawa nie tworzy w tej kwestii odrębnego katalogu dla pacjentów korzystających z zabiegów estetycznych. Specyfika tych świadczeń wpływa jednak na sposób i rygoryzm oceny realizacji poszczególnych praw.

Znaczna część zabiegów estetycznych ma charakter dobrowolny i nie jest podejmowana w celu ratowania życia ani zapobieżenia bezpośredniemu pogorszeniu stanu zdrowia. Pacjent może zatem odłożyć zabieg albo całkowicie z niego zrezygnować, nie ponosząc następstw charakterystycznych dla zaniechania koniecznego leczenia. Zasadniczym motywem poddania się procedurze jest oczekiwanie określonej zmiany czy też poprawy wyglądu. W konsekwencji szczególnej doniosłości nabierają prawo do informacji i ściśle związane z nim prawo do świadomego wyrażenia zgody.

Sąd Najwyższy konsekwentnie uzależnia zakres obowiązku informacyjnego od rodzaju oraz konieczności zabiegu. Inaczej jest oceniana informacja poprzedzająca operację niezbędną dla ratowania życia, inaczej zaś informacja przekazywana osobie, która rozważa zabieg wykonywany wyłącznie w celu estetycznym. W wyroku z 3 grudnia 2009 roku, II CSK 337/09, Sąd Najwyższy wprost wskazał, że zakres informacji „sięga najdalej” przy zabiegach przeprowadzanych wyłącznie dla celów estetycznych. Ten kierunek był prezentowany również we wcześniejszym orzecznictwie i pozostaje wciąż aktualny przy ocenie kolejnych spraw.

Należyta staranność lekarza przy wykonywaniu zabiegów medycyny estetycznej

Prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych nie sprowadza się wyłącznie do formalnej dostępności określonej procedury. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta udzielane świadczenia powinny odpowiadać wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Artykuł 8 tej ustawy wymaga z kolei, aby były one wykonywane z należytą starannością oraz w warunkach spełniających właściwe wymagania fachowe i sanitarne. Regulacje te znajdują swoje dopełnienie w art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który nakazuje lekarzowi wykonywanie zawodu zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi metodami i środkami, zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Prawo pacjenta zostaje zatem powiązane z konkretnym zawodowym obowiązkiem lekarza.

W medycynie estetycznej należyta staranność obejmuje cały proces udzielania świadczenia, a nie jedynie techniczną poprawność samego zabiegu. Rozpoczyna się już na etapie kwalifikacji pacjenta, rozpoznania przeciwwskazań i oceny realności jego oczekiwań. Obejmuje następnie dobór metody odpowiedniej do stanu zdrowia, anatomii i indywidualnych uwarunkowań pacjenta, prawidłowe przeprowadzenie procedury oraz zapewnienie właściwego postępowania pozabiegowego. Jej elementem pozostaje również szybka i adekwatna reakcja na zgłaszane objawy, zwłaszcza gdy mogą one świadczyć o rozwijającym się powikłaniu. Ocena prawidłowości świadczenia nie może więc ograniczać się do samego momentu wykonania zabiegu, lecz powinna uwzględniać całokształt postępowania specjalisty przed procedurą, w jej trakcie oraz po jej zakończeniu. Jest to okoliczność, o której w praktyce łatwo jest zapomnieć.

Prawo pacjenta do godności i intymności podczas zabiegów estetycznych

Szczególne znaczenie w obszarze medycyny estetycznej zachowuje również prawo pacjenta do poszanowania jego godności i intymności. Zabiegi te dotyczą bowiem wyglądu, cech ciała oraz sfer, które dla pacjenta mogą mieć wyjątkowo osobisty i wrażliwy charakter. Sposób prowadzenia konsultacji, omawiania niedoskonałości czy formułowania uwag dotyczących wyglądu powinien uwzględniać podmiotowość pacjenta i nie może prowadzić do jego zawstydzania, uprzedmiotowienia ani wywierania presji na rozszerzenie zakresu planowanej procedury. Prawo to obejmuje także warunki wykonywania badania i zabiegu, obecność osób trzecich oraz sposób sporządzania dokumentacji fotograficznej. Zdjęcia wykonane w celach medycznych stają się częścią dokumentacji pacjenta, nie oznacza to jednak automatycznie zgody na ich publikację, wykorzystanie w reklamie, mediach społecznościowych, materiałach szkoleniowych czy prezentacjach. Każdy taki sposób wykorzystania wymaga odrębnej i świadomej zgody, udzielonej po jasnym określeniu jego celu i zakresu. Ochronę tej sfery uzupełnia obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich informacji uzyskanych w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Dokumentacja medyczna po zabiegu medycyny estetycznej – prawa pacjenta i znaczenie dowodowe

Pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń. W sprawach z obszaru medycyny estetycznej dokumentacja ma jednak znaczenie wykraczające poza funkcję czysto ewidencyjną. Pozwala odtworzyć przebieg kwalifikacji, konsultacji, zabiegu i dalszego leczenia, a w razie sporu stanowi jeden z podstawowych materiałów służących ocenie prawidłowości postępowania. Szczególne znaczenie dowodowe mogą mieć opis stanu wyjściowego pacjenta, rozpoznane przeciwwskazania i czynniki ryzyka, rodzaj oraz ilość zastosowanego preparatu, technika wykonania procedury, dokumentacja fotograficzna, przekazane zalecenia, przebieg wizyt kontrolnych oraz zapisy dotyczące zgłaszanych nieprawidłowości i reakcji podjętej przez specjalistę. Rzetelna dokumentacja służy zatem nie tylko realizacji prawa pacjenta, lecz także ochronie lekarza lub placówki, pozwalając wykazać rzeczywisty przebieg leczenia oraz dochowanie wymaganego standardu staranności.

Prawo pacjenta do informacji przed zabiegiem medycyny estetycznej

Podstawą prawa pacjenta do informacji jest art. 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Na jego mocy pacjent ma prawo do uzyskania przystępnej informacji o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych i możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. Analogiczny obowiązek lekarza wynika z art. 31 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Aby przekazana informacja spełniła kryterium „przystępności”, nie wystarcza formalne wymienienie specjalistycznych nazw procedur i powikłań. Sposób komunikacji powinien umożliwiać konkretnemu pacjentowi zrozumienie istoty zabiegu, alternatyw, ryzyka oraz możliwych wyników. Dopiero po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9 pacjent może wyrazić zgodę na konkretne świadczenie albo jej odmówić. Przy zabiegu operacyjnym lub metodzie stwarzającej podwyższone ryzyko zgoda wymaga co do zasady formy pisemnej, a jej uzyskanie musi być poprzedzone przekazaniem informacji.

Prawo do informacji pełni dwie odrębne, choć ściśle powiązane funkcje. Po pierwsze, jest warunkiem skutecznej i świadomej zgody. Pacjent powinien wiedzieć, na co się godzi i czego może się spodziewać. Po drugie, prawo do informacji stanowi samodzielne dobro prawne chroniące autonomię pacjenta. Jego naruszenie może zostać ocenione niezależnie od tego, czy sam zabieg był technicznie prawidłowy i czy ostatecznie doprowadził do uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.

Z tego względu podpisanie formularza zgody nie może zastępować rzeczywistej rozmowy z pacjentem. Rzecznik Praw Pacjenta wskazywał, że zobowiązanie pacjentki do podpisania szablonowej zgody bez wcześniejszego omówienia przebiegu operacji, możliwych powikłań, rokowania i możliwości rozszerzenia zabiegu nie prowadzi do uzyskania świadomej zgody. Informacja powinna zostać przekazana przed wykonaniem procedury oraz przed zastosowaniem środków mogących wpływać na świadomość i zdolność podejmowania decyzji. Ponadto należy pamiętać, iż zgoda pacjenta ma charakter odwołalny i może zostać cofnięta do czasu wykonania świadczenia, a jeżeli pozwala na to charakter rozpoczętej procedury – również w toku jej udzielania.

Na odrębną uwagę zasługuje sytuacja pacjenta małoletniego. Po ukończeniu 16. roku życia zgoda na wykonanie zabiegu medycyny estetycznej zyskuje charakter kumulatywny – jest wymagana zarówno zgoda małoletniego, jak i jego przedstawiciela ustawowego. W przypadku zabiegu operacyjnego albo metody stwarzającej podwyższone ryzyko obie zgody powinny zostać wyrażone na piśmie. Sprzeciw małoletniego lub brak zgody jego przedstawiciela ustawowego powoduje konieczność uzyskania zezwolenia sądu opiekuńczego. Pacjent, który nie ukończył 16 lat, nie wyraża samodzielnie zgody, powinien jednak otrzymać informację w zakresie i formie dostosowanej do jego możliwości zrozumienia oraz zostać wysłuchany. W przypadku zabiegów estetycznych, które co do zasady nie są podyktowane pilną koniecznością medyczną, szczególnego znaczenia nabiera upewnienie się, że decyzja małoletniego jest świadoma i nie wynika wyłącznie z presji rodziców lub otoczenia. Odpowiednio, każda sytuacja, gdy to małoletni chce wykonać dany zabieg medycyny estetycznej i wyraża na niego zgodę, musi wiązać się z otrzymaniem odpowiedniej zgody jego przedstawiciela ustawowego.

Obowiązek informowania o ryzyku i powikłaniach zabiegów medycyny estetycznej

W przypadku zabiegów medycyny estetycznej obowiązek informacyjny lekarza ulega istotnemu rozszerzeniu. Jeżeli pacjent decyduje się na ingerencję, która nie jest konieczna ze względów zdrowotnych, powinien mieć szczególnie pełną świadomość jej możliwych skutków, ryzyka i powikłań. Z art. 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz art. 31 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wynika obowiązek poinformowania pacjenta o dających się przewidzieć skutkach zastosowania lub zaniechania określonych metod, w tym o oczekiwanych rezultatach, ryzyku i możliwych powikłaniach. Nie oznacza to jednak konieczności wyliczania wszystkich następstw hipotetycznych – zakres informacji powinien uwzględniać charakter procedury, prawdopodobieństwo i ciężar danego skutku, ze szczególnym uwzględnieniem powikłań przewidywalnych oraz następstw poważnych, nawet jeżeli występują rzadko. Standard ten jest surowszy w odniesieniu do zabiegów wykonywanych wyłącznie w celach estetycznych. Skoro pacjent może zrezygnować z procedury bez uszczerbku dla zdrowia, nawet niewielkie ryzyko trwałego pogorszenia wyglądu może mieć zasadnicze znaczenie dla podjęcia decyzji. Rzadkość powikłania nie usprawiedliwia jego przemilczenia, jeżeli może ono prowadzić do poważnych, trudno odwracalnych następstw albo rezultatu przeciwnego do zamierzonego celu zabiegu. Zakres informacji powinien odpowiadać specyfice zabiegu, zastosowanej metody oraz indywidualnym czynnikom ryzyka pacjenta i obejmować istotne możliwe powikłania, takie jak asymetria, deformacja, zakażenie, uszkodzenie nerwów czy konieczność zabiegu naprawczego. Nie wystarcza przy tym samo ich wyliczenie – w miarę możliwości pacjent powinien poznać również prawdopodobieństwo, ciężar, czas trwania i odwracalność następstw, zwłaszcza gdy mogą one wpłynąć na jego decyzję o poddaniu się procedurze.

Kto decyduje o metodzie zabiegu medycyny estetycznej – pacjent czy lekarz?

W przypadku zabiegów estetycznych pacjent określa oczekiwany kierunek zmiany wyglądu, nie oznacza to jednak, że może skutecznie narzucić lekarzowi sposób jej osiągnięcia. Do lekarza należy ocena, czy zamierzony rezultat jest realny i medycznie dopuszczalny, a następnie dobór metody zapewniającej właściwą proporcję między przewidywaną skutecznością a ryzykiem. Nie zawsze będzie to metoda najmniej inwazyjna, lecz spośród procedur pozwalających osiągnąć porównywalny efekt co do zasady należy preferować bezpieczniejsze rozwiązanie. Jeżeli oczekiwania pacjenta są nierealne albo zagrożenia związane z zabiegiem pozostają niewspółmierne do możliwej korzyści estetycznej, lekarz powinien odmówić jego wykonania lub zaproponować rozwiązanie alternatywne. Zgoda pacjenta nie zwalnia bowiem lekarza z odpowiedzialności za prawidłową kwalifikację i wybór metody postępowania.

Jak lekarz powinien informować o możliwych efektach zabiegu?

W medycynie estetycznej informacja o przewidywanym rezultacie nie może być traktowana wyłącznie jako element oferty lub przekazu marketingowego. Skoro zasadniczym motywem decyzji pacjenta jest osiągnięcie określonej zmiany wyglądu, specjalista powinien przedstawić realne rokowanie co do możliwego wyniku zabiegu, z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Informacja powinna obejmować nie tylko najbardziej korzystny scenariusz, lecz także prawdopodobny zakres poprawy, ograniczenia proponowanej metody, przewidywany czas pojawienia się efektu końcowego oraz jego trwałość. Pacjent powinien również wiedzieć, że mimo prawidłowego wykonania zabiegu rezultat może okazać się słabszy od oczekiwanego, ulec stopniowemu osłabieniu albo wymagać dalszego postępowania.

Rzetelne rokowanie wymaga zatem jasnego oddzielenia efektu możliwego do osiągnięcia od rezultatu jedynie pożądanego. Lekarz nie powinien wzmacniać nierealnych oczekiwań ani przedstawiać jako typowego wyniku uzyskiwanego wyłącznie w najbardziej korzystnych przypadkach.

Gwarancja efektu zabiegu a odpowiedzialność prawna lekarza

Profesjonalne rokowanie należy odróżnić od obietnicy osiągnięcia oznaczonego efektu. Rokowanie stanowi opartą na wiedzy medycznej i badaniu pacjenta ocenę najbardziej prawdopodobnego wyniku, uwzględniającą jednak biologiczną nieprzewidywalność organizmu. Stanowcze zapewnienie lub gwarancja mogą z kolei wywołać uzasadnione przekonanie, że osiągnięcie konkretnego rezultatu zostało objęte treścią zobowiązania. Ryzyko prawne powstaje zwłaszcza wtedy, gdy pacjent jest zapewniany, że efekt jest gwarantowany, jedna procedura całkowicie usunie problem, nie pozostanie blizna albo rezultat będzie odpowiadał przedstawionej wizualizacji. Znaczenie mogą mieć nie tylko wypowiedzi podczas konsultacji, lecz także korespondencja, reklamy, publikacje w mediach społecznościowych oraz fotografie „przed i po”, jeżeli nie wskazano wyraźnie ich poglądowego charakteru.

Co do zasady świadczenia medyczne mają charakter zobowiązań należytej staranności. Samo niezadowolenie pacjenta lub nieosiągnięcie oczekiwanego efektu nie dowodzi zatem nienależytego wykonania umowy. Ocena może być jednak odmienna, gdy rezultat został wyraźnie uzgodniony albo przedstawiony jako pewny, a pacjenta nie uprzedzono o możliwości jego nieosiągnięcia.

W wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 lipca 2010 roku, I ACa 655/10, dotyczącym wszczepienia implantów zębowych, przyjęto, że strony zawarły „umowę wzajemną podobną do umowy o dzieło”. Dopuszczono przy tym możliwość odpowiedzialności kontraktowej także wówczas, gdy nie doszło do uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, lecz nie osiągnięto objętego zamiarem stron efektu estetycznego. Obietnica efektu może zatem wywołać dwojakie konsekwencje. Po pierwsze, brak informacji o możliwości nieosiągnięcia zapewnianego rezultatu może naruszać prawo pacjenta do rzetelnej informacji i podważać świadomy charakter jego zgody. Po drugie, jednoznaczne zapewnienie może współkształtować treść umowy, powodując, że jej wykonanie będzie oceniane nie tylko przez pryzmat staranności postępowania, lecz także obiecanego wyniku.

Kolejne zabiegi i korekty – o czym lekarz musi poinformować pacjenta?

Rzetelne rokowanie powinno obejmować również możliwość dalszego postępowania, zwłaszcza gdy procedura jest wykonywana etapowo, pełny efekt wymaga serii zabiegów, rezultat ma charakter czasowy albo istnieje realne prawdopodobieństwo korekty. Pacjent powinien wiedzieć, czy pojedynczy zabieg pozwala zazwyczaj osiągnąć zakładany rezultat, ile procedur może być potrzebnych, w jakich odstępach się je wykonuje oraz kiedy możliwa będzie miarodajna ocena efektu. Należy przy tym rozróżnić zabieg etapowy, będący od początku częścią planowanego leczenia, od zabiegu podtrzymującego, korekty niezadowalającego rezultatu oraz zabiegu naprawczego służącego leczeniu powikłań. Informacja powinna uwzględniać także ograniczenia dalszej procedury, w tym możliwość nieuzyskania pełnej poprawy oraz związane z nią ryzyko. Wszystkie te elementy stanowią nieodzowną część właściwego i pełnego zobrazowania pacjentowi jego sytuacji i przewidywalnej przyszłości. Stanowią one również ochronę prawną dla specjalisty wykonującego zabieg. Pacjent nie powinien dopiero po pierwszym zabiegu dowiadywać się, że przedstawiany efekt standardowo wymaga kilku procedur albo że konieczność korekty była od początku możliwa do przewidzenia. Placówka powinna ponadto jasno określić, czy kolejne etapy, korekty lub leczenie powikłań są objęte pierwotną ceną, czy wymagają dodatkowej zapłaty. Należy przy tym pamiętać, iż uprzedzenie o możliwości dalszego zabiegu nie oznacza jednak zgody na jego wykonanie – każda kolejna procedura wymaga ponownej kwalifikacji, aktualnej informacji oraz odrębnej decyzji pacjenta.

Obowiązek informacyjny lekarza po wykonaniu zabiegu medycyny estetycznej

Obowiązek informacyjny nie wygasa z chwilą podpisania formularza zgody ani wykonania zabiegu. Lekarz powinien na bieżąco przekazywać pacjentowi informacje o wszelkich zmianach względem pierwotnego planu, nieprawidłowościach, powikłaniach oraz innych istotnych okolicznościach ujawnionych w toku zabiegu lub dalszego leczenia. Pacjent powinien znać rzeczywisty przebieg udzielonego świadczenia, jego następstwa oraz wpływ nowych okoliczności na dalsze postępowanie i rokowanie. Zatajenie takich informacji albo ograniczenie komunikacji do ogólnych zapewnień może prowadzić do naruszenia prawa pacjenta do informacji, nawet jeżeli sama procedura została przeprowadzona prawidłowo. Jeżeli w trakcie zabiegu operacyjnego zaszła konieczność zmiany jego zakresu bez wcześniejszej zgody z powodu zagrożenia życia lub ryzyka ciężkiego uszczerbku, lekarz ma obowiązek odnotowania tych okoliczności w dokumentacji oraz poinformowania pacjenta. Ustawowy wyjątek pozwalający na zmianę zakresu procedury jest ograniczony do sytuacji określonych w art. 35 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty i nie powinien być wykorzystywany do wykonywania dodatkowych czynności estetycznych, które mogły zostać wcześniej omówione i objęte zgodą.

Dokumentacja zgody pacjenta i przekazanych informacji – jak zabezpieczyć lekarza?

Dlatego szczególne znaczenie ma rzetelne dokumentowanie zabiegów medycyny estetycznej i chirurgii plastycznej. Prawidłowo prowadzona dokumentacja potwierdza zakres przekazanych pacjentowi informacji, przebieg procesu uzyskiwania zgody oraz zgodność postępowania specjalisty z wymaganym standardem, stanowiąc tym samym istotny element jego ochrony prawnej. Praktyka postępowań sądowych pokazuje, że najłatwiej są kwestionowane właśnie braki w dokumentacji, zbyt ogólny zakres informacji i zgody albo nieuzyskanie jej w wymaganej formie.

Naruszenie prawa pacjenta do informacji – konsekwencje prawne dla lekarza i placówki

Niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego może przede wszystkim prowadzić do zakwestionowania świadomego charakteru zgody pacjenta. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których pacjent nie został uprzedzony o istotnym ryzyku, możliwości pogorszenia wyglądu, ograniczeniach zabiegu albo przewidywalnej konieczności dalszego leczenia.

Niezależnie od skutków dotyczących zgody zawinione naruszenie praw pacjenta, w tym w szczególności prawa do informacji, może uzasadniać przyznanie zadośćuczynienia na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w związku z art. 448 k.c. Ochronie podlega tu sama autonomia pacjenta, dlatego roszczenie to może istnieć także wtedy, gdy zabieg został wykonany prawidłowo i nie doszło do uszkodzenia ciała ani rozstroju zdrowia. Dochodzenie naprawienia szkody wynikającej z powikłania może z kolei wymagać wykazania, że po uzyskaniu pełnej informacji pacjent nie wyraziłby zgody na zabieg. Odrębnie należy oceniać odpowiedzialność kontraktową. Jeżeli zobowiązanie obejmowało jedynie staranne i zgodne z wiedzą medyczną przeprowadzenie procedury, samo niezadowolenie z efektu nie przesądza o odpowiedzialności. Jeżeli jednak określony rezultat został jednoznacznie przyrzeczony, jego nieosiągnięcie może zostać ocenione jako niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Zakres odpowiedzialności zależy przy tym od tego, kto był stroną umowy i czy zapewnienia dotyczące efektu pochodziły od lekarza, placówki lub działającego w jej imieniu personelu.

Szczególny charakter medycyny estetycznej nie tworzy odrębnego katalogu praw pacjenta, lecz uzasadnia bardziej rygorystyczną ocenę ich realizacji, w szczególności odnośnie do prawa do informacji i świadomej zgody. Wykładnię tą od wielu lat potwierdzają liczne stanowiska Rzecznika Praw Pacjenta oraz orzeczenia polskiego sądownictwa.

https://adwokat-seidel.pl/

Niniejszy przekaz ma charakter niepromocyjny, nie zawiera elementów wartościujących, wykraczających poza obiektywną informację i ma wyłącznie na celu podniesienie świadomości społecznej i poczucia odpowiedzialności na temat zabiegów medycyny estetycznej

Drogi Użytkowniku!

Serwis internetowy www.estetyczny-portal.pl przeznaczony jest dla profesjonalistów, osób posiadających wykształcenie w zakresie medycyny estetycznej oraz dla przedsiębiorców zainteresowanych produktami medycyny estetycznej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Przechodząc dalej oświadczasz, że

Jestem świadoma/świadomy, że treści na stronie przeznaczone są wyłącznie dla profesjonalistów, oraz jestem osobą posiadającą wykształcenie w dziedzinie medycyny estetycznej tj.: lekarzem, pielęgniarką, położną, kosmetologiem, farmaceutą, felczerem, ratownikiem medycznym, lub jestem przedsiębiorcą zainteresowanym medycyną estetyczną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Estetyczny Portal
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.