fbpx

Dysmorfofobia – kiedy pacjent widzi się inaczej

Autor Magdalena Błaszczak
Dysmorfofobia - choroba kiedy pacjent widzi się inaczej

Co to jest dysmorfofobia

Ta choroba powoduje tendencję do wyolbrzymiania w swoim wyglądzie niewielkich lub nieistniejących defektów, na które inni nie zwracają uwagi. Ponad połowa chorych korzysta z zabiegów medycyny estetycznej, a ok. 40 % z leczenia dermatologicznego. Mimo rezultatów, większość pacjentów jest niezadowolonych z efektów. To błędne koło niestety potęguje objawy choroby.

Dysmorfofobia – kiedy pacjent widzi się inaczej.

W klasyfikacji ICD-10 należy do zaburzeń hipochondrycznych, według DSM-5 została zakwalifikowana do zaburzeń obsesyjno – kompulsyjnych i podobnych, do której należy też m.in. patologiczne zbieractwo i trichotillomania (niepohamowane wyrywanie włosów). Termin dysmorfofobia ma pochodzenie greckie, oznacza w tym języku brzydotę. Charakteryzuje się przekonaniem o nieestetycznym wyglądzie lub budowie ciała. Są to urojenia i przekonanie o brzydocie. Chorzy spędzają ponad godzinę dziennie na myśleniu o wadach wyglądu, które są niewielkie lub nie istnieją. Ciągłe zaabsorbowanie tym wywołuje złe samopoczucie. Na co zwracają uwagę chorzy? Mogą to być: trądzik, zmarszczki, ozszerzone pory, blada cera, owłosienie na twarzy, przerzedzenie włosów. Zaburzenie to dotyczy również wielkości i kształtu określonych części twarzy (głównie nosa) oraz obejmuje wszystkie partie ciała. Chorzy zwracają przesadną uwagę na piersi, wygląd genitaliów i ilość tkanki tłuszczowej. Mogą się postrzegać jako osobę małą i słabo umięśnioną, mimo że w  rzeczywistości mają posturę normalną lub nawet atletyczną. 

Jakie są objawy i skutki dysmorfofobii?

Prawie wszyscy cierpiący na to schorzenie powtarzają pewne rytualne zachowania: ciągłe sprawdzanie, ukrywanie lub poprawianie defektu. Może być to zasłanianie mankamentu makijażem, odpowiednią fryzurą, ubraniem. Bardzo często osoby te porównują się do innych i odczuwają trudności w oglądaniu własnego odbicia w lustrze. Choroba wpływa także na społeczne interakcje: przyjaźnie, związki intymne, relacje z członkami rodziny. Są osoby całkowicie nie opuszczające własnego domu przez wiele lat, bo wydaje im się, że inni ludzie ciągle zwracają uwagę na ich defekt i śmieją się z niego.

 

Leczenie dysmorfofobii

Objawy choroby skutecznie łagodzi psychoterapia poznawczo – behawioralna. Często wykorzystuje się też metodę, która polega na celowej ekspozycji chorego na unikane przez niego sytuacje. Z leków stosowane są często środki przeciwdepresyjne: escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina (SSRI) i klomipramina (TCA) w dawkach podobnych, jak w terapii zaburzenia obsesyjno – kompulsyjnego.
 

Dysmorfofobia w liczbach:

Choroba częściej dotyka kobiet, jednak występuje także u mężczyzn.
Obejmuje 1,7-2,4% populacji.
 

Przyczyny choroby:

Nie są do końca poznane, dzieli się je na:
• Biologiczne – genetyczne podwyższenie lub brak równowagi poziomu serotoniny.
• Psychologiczne – nacisk na wygląd w trakcie dorastania, trudne doświadczenia w dzieciństwie.
• Społeczne – wpływ social mediów i mediów masowych.
 

Zabieg medycyny estetycznej nie rozwiązuje problemu chorego. Charakterystyczne dla tego zaburzenia jest wyszukiwanie innego, nowego defektu w swoim wyglądzie.

 
 

POLECANE ARTYKUŁY

Strona korzysta z plików cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Polityka prywatności Akceptuję Polityka Prywatności

Polityka Prywatności